วันนี้แม่ดาวรัน คิดถึงแม่ของตัวมาก และมีข้อคิด บางอย่างให้เพื่อนๆ พี่ๆ ฟังค่ะ  อาจเป็นเรื่องส่วนตัวหน่อยแต่เป็นส่วนประกอบของเรื่องที่จะเล่าให้เพื่อนๆ พี่ๆ ฟังค่ะ  

ทุกวันนี้แม่ต้องดูแลคนป่วยสองคนอยู่ที่บ้าน ทำให้เราเป็นห่วงกลัวจะไม่สบาย จึงโทรหาแม่บ่อยคอยเป็นกำลังใจให้ตลอดเวลา จะถามบ่อย แม่เหนื่อยหรือเปล่า แม่ทานข้าวหรือยัง พักผ่อนเย่อะๆ น่ะแม่ ประมาณนี้ และจะซื้อของส่งไปให้ทาน ถ้าใครกลับบ้านก็จะฝากไปให้ ของที่แม่ชอบ แม่จะบ่นบ้างว่าซื้อมาทำไม เปลืองเงิน เปลืองทองเปล่าๆ แต่เราจะบอกแม่ว่า แม่ทานเถ่อะ ทานเย่อะๆ  ถ้าแม่บ่นมาก แม่ดาวรันจะบอกว่า แม่หนู่ไม่อยากไปเคาะฝาโลงศพ แม่แล้วบอกว่า แม่หนูเอาข้าวมาให้แม่กินน่ะ ของที่แม่ชอบกินสิ  แม่จะหัวเราะทุกครั้งที่พูด แม่ดาวรันเองจะรู้สึกมีความสุขมาก ที่แม่ตัวเองมีความสุข หรือหากฝากไปไม่ได้ก็จะซื้อให้คุณยายหน้าปากซอยทานเผื่อบุญกุศลจะส่งให้ คนอื่นซื้อของให้แม่เราทานบ้าง (คิดเองค่ะ)  

จนวันหนึ่งลูกสาวคนโต น้องดาว มีพฤติกรรมที่ ทำเหมือนที่เราทำกับแม่คือ โทรมาหาแม่ดาวรันเกือบทุกวันค่ะ  เหมือนกับที่เราโทรหาแม่ตัวเอง เช่น แม่ถึงโรงงานหรือยัง  แม่คิดถึงน่ะ แม่กลับบ้านเร็วๆ น่ะ  แล้วเค้าจะเล่าว่าทำอะไรบ้างที่โรงเรียน ปรึกษาเราว่า กิจกรรมนี้ดีหรือไม่ดี หรือบางครั้งก็ซื้อของฝากเรา ฝากพ่อเค้า ทำให้ตัวเองนึกถึง กฏแห่งกรรม หรือทำสิ่งใดก็ได้สิ่งนั้น ไม่ต้องเห็นกันชาติไหน แต่ชาตินี้ก็สามารถเห็นได้ เคยบอกลูกน่ะค่ะว่า ไม่ต้องโทรหาแม่หรอกเพราะเปลืองเงิน ไม่มีมือถือให้ลูกน่ะค่ะ แต่ลูกหยอดเหรียญ โทรมาจากโรงเรียนค่ะ

แต่ลูกบอกว่างัย รู้ไม๊ค่ะ ลูกบอกว่า แม่รักคุณยาย หนูก็รักแม่เหมือนกัน แล้วทำไมหนูจะโทรหาแม่ไม่ได้ ก็ทีแม่ยังโทรหาคุณยายได้เลย  (ถ้าเป็นคุณ คุณจะตอบลูกอย่างไรค่ะ)  อึ้งไปค่ะ ก็เป็นเรื่องจริงที่ลูกพูด ก็ปลื้มน่ะค่ะ ดีใจที่ลูกนึกถึงเราอยู่ตลอดเวลา

ไม่อยากคิดไปไกลหรอกค่ะ ว่าต่อไปลูกจะเลี้ยงเราหรือเปล่า ลูกจะยังน่ารักเหมือนวันนี้หรือเปล่า เพียงแต่ว่าเราทำดีที่สุดหรือยังกับคนที่ให้กำเนิดเรามา ป้อนข้าว ป้อนน้ำเราเมื่อตอนเล็กๆ ตอนนี้ท่านก็คงอยากกลับไปเป็นเหมือนเราตอนเด็กๆ คืออยากให้เราคนที่เป็นลูกสนใจท่านบ้าง คิดถึงท่านบ้าง รักท่านเหมือนที่ท่านรักเรา ก็เข้าใจว่าทุกคนก็มีภาระ มีลูก มีสามี หรือภรรยา ที่ต้องดูแล หากวันหนึ่งวันใดที่เราแก่ เราเหมือนท่าน เราต้องการอะไร ตอนนี้ยังไม่สายใช่หรือเปล่าค่ะ ที่จะกลับไปใส่ใจท่านสักหน่อย คำพูดคำอวยพรที่ท่านให้เรามา เป็นพรที่ประเสริฐกว่าพรใดๆ แล้วค่ะ ทำกับพ่อแม่แล้วสังเกตผลสะท้อนกับชีวิตตัวเอง  เหมือนที่แม่ดาวรันเจอกับเหตุการณ์ ดีๆ เหมือนทุกวันนี้หรือเปล่าน่ะค่ะ แล้วเล่าให้ฟังกันบ้าง

 มีคำกล่าว ถึงคุณบิดา มารดา ของหลวงพ่อ จรัญมาฝากด้วยค่ะ  แล้วพบกันใหม่น่ะค่ะ 

 คุณบิดา มารดา (หลวงพ่อจรัญ ฐิตธมุโม)

 
มารดา บิดา เป็นบุคคลที่รู้จักกันทั่วโลก
คนเราเกิดมาเห็นโลกอันกว้างใหญ่นี้ได้
เพราะมารดาบิดาเป็นผู้ให้กำเนิด
เป็นผู้ให้อวัยวะทุกส่วนของร่างกายแก่ลูก
ซ้ำมารดาบิดายังบำเพ็ญตนเป็นยอดนักบุญ
สำหรับชีวิตของลูกอีกด้วย
เป็นผู้เสียสละความสุขของตนเองทุกๆ อย่าง
เฝ้าทะนุถนอมเอาใจใส่ลูกทุกเวลา
ทำทุกอย่าง เพื่อความผาสุขของลูก
ลูกต้องการปรารถนาสิ่งใด อันเป็นสิ่งที่ไม่เหลือวิสัย
ก็พยายามจัดหาให้ทุกอย่าง เป็นผู้ใกล้ชิดลูกยิ่งกว่าใครๆ
ทุกคนจึงรู้จักมารดาบิดาดี

ส่วนลูกส่วนมาก หารู้จักและซึ้งถึงพระคุณของผู้เป็นมารดาบิดาไม่
คงรู้จักแต่เพียงว่าชายผู้ให้กำเนิดแก่คนเรียกว่า บิดา
หญิงผู้ให้กำเนิดแก่ตนเรียกว่า มารดา เท่านั้น
แท้จริงแล้ว ท่านผู้ให้กำเนิดทั้งสองนั้น เป็นผู้มีพระคุณมากมาย
สุดที่ลูกผู้กตัญญูรู้คุณ จะทดแทนพระคุณให้สิ้นสุดได้

เพราะเหตุนี้เอง พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้เป็นนาถของโลก
ทรงซึ้งถึงพระคุณของผู้เป็นมารดาบิดาผู้อนุเคราะห์บุตรว่า เป็นพระพรหม
เป็นบุรพเทวดา เป็นบุรพาจารย์ เป็นอาหุเนยยบุคคล ของบุตรดังนี้


มารดา บิดา เป็นผู้ที่มั่นคงในพรหมวิหารธรรม
โดยไม่ยอมทิ้ง เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา ในลูกของตน
ย่อมมีเมตตารักใคร่ในลูก
ปรารถนาจะเห็นลูกของตนปราศจากโรคภัยเบียดเบียน
มีความสุข ร่าเริง แจ่มใส
มีกรุณา สงสาร เมื่อลูกของตนต้องประสบความทุกข์
คิดแต่จะช่วยให้พ้นจากความทุกข์ความเดือดร้อน
มีความสุขความเจริญ เมื่อเห็นว่าลูกของตนมีความสุข
สามารถเลี้ยงและปกครองตนเองและครอบครัวให้มีความสุขได้
ก็พลอยมีมุทิตายินดีด้วย ไม่อิจฉาริษยาในความสุขของลูก
เมื่อเห็นลูกต้องประสบทุกข์เดือดร้อน ก็ไม่ซ้ำเติม
วางจิตมัธยัสถ์เป็นกลางเสมอ
มารดาบิดา จึงเป็นดุจท้าวมหาพรหมที่ไม่เคยละภาวนา ๔ ในหมู่สัตว์
จึงได้รับนามบัญญัติว่าเป็น “พระพรหมของลูก”

มารดา บิดา เป็นผู้พิทักษ์รักษาลูกก่อนเทวดาทั้งปวง
นับตั้งแต่ลูกในครรภ์ เมื่อลูกเกิดมาแล้ว ก็เอาใจใส่ดูแล
แม้บางคราวลูกทุบตีตน เพราะไม่รู้เดียงสา
แทนที่มารดาบิดาจะเกลียดและโกรธ
กลับยกโทษให้และยังเพิ่มความรักใคร่ในลูกของตนเสียอีก
ไม่คำนึงถึงความผิดใดๆ ของลูกทั้งสิ้น