dowrun

      บอกก่อนเลยว่าแม่ดาวรัน ไม่ค่อยจะสนใจหนังสือของพี่ชายสักเท่าไหร่ ทั้งที่ตัวเองเป็นคนชอบอ่านหนังสือ นิยายมาก  เพราะชอบคิดถึงตอนเด็กที่เราโตมาด้วยกันแล้วอดขำไม่ได้ ว่าพี่จะเป็นนักเขียนที่เก่ง แต่พอลองอ่านดู ภาษาที่ใช้ก็สละสลวยไพเราะเสียจนขนลุก  อย่างเช่น เล่มแรกที่เขียน พี่ชายใช้นามปากกาว่า มารียา

คลื่นรักสุดฝั่งฟ้า

ทะเลร่ำ ลมโศก วิโยคเศร้า 

สุดเปลี่ยวเหงา เดียวดาย เป็นนักหนา

นางนวลโบก ปีกบิน ถิ่นนภา

สุดผืนฟ้า มิมีเห็น วันเป็นจริง

แผ่นสมุทร กว้างไกล ไปสุดหล้า

อยากจะโบก บินโผผ่าน กาลเวลา

เพื่อจะคว้า รักไว้ ในเร็ววัน

เรื่องถัดมา พี่ชายใช้นามปากกาใหม่ เป็น จอม จักรภพ  อ่านยังไง ความรู้สึกยังเหมือนเดิมทุกครั้งคือ พี่ชายฉันเขียนหรือ

ใจของเจ้า

      รักเจ้า เจ้าก็รู้ อยู่ว่ารัก

มั่นสมัคร รักนี้ ไม่ห่างหาย

ใจเจ้า เจ้าก็เป็น เช่นดาวพราย

ถึงจะวาย ก็รักเจ้า เพียงคนเดียว

หรือคำพูดที่ว่า "ถ้าเธอตาย....ฉันจะรัก..วิญญาณของเธอ"  อ่านไปก็ยิ้มไป โห พี่ชายเราใช้ภาษา

รักนี้..พี่รับไว้  ด้วยใจรัก

รักนี้.. จะสลัก  ด้วยรักมั่น

รักนี้..ไม่สลาย   แม้นานวัน

รักนี้..มิแปรผัน   ตามเวลา

เรื่องที่สามยังไม่ได้อ่านมากนัก แต่ทราบว่า เป็นนวนิยายที่เสนอชื่อเข้าชิงรางวัลซีไรต์ ปี 2552 คือปีนี้ แต่ไม่ได้รางวัล หรอกค่ะ แต่ความรู้สึกที่ตัวเองเป็นน้องสาว ภูมิใจค่ะ

ทั้งชีวิต

ความรักยามมา เบา...ไร้ร่องรอย ไม่รู้ตัว

หากยามไป เงียบกริบเพียงได ก็สายใจแทบขาด

ความรักสำราญยิ่งเมื่อบทเริ่มต้น

และสุขใจนักเมื่อรักผ่านบทพิสูจน์

ยามคนหนึ่งทุกข์ อีกคนหนึ่งเคียงข้างเสมอ

ยามคนหนึ่งสิ้นแรงใจ หันไปมองคราวใด

อีกคนหนึ่งก็ยังคงอยู่ตรงนั้น ไม่เคยห่างหายไปไกลจากกันเลย

เป็นความคิดถึงเหลือเกินเมื่อยามห่าง

กับความรัก ทั้งชีวิต...แค่นี้ก็เพียงพอแล้วมิใช่หรือ

ใจจริงเคยคิดจะเขียน นวนิยายเหมือนกันค่ะ  ลองเขียนอยู่พักหนึ่งแล้วส่งให้พี่ชายอ่าน แก้แล้วแก้อีก เขียนยังไงก็ใช้ไม่ได้  การเขียนมันยากจริงๆ ค่ะ นึกเท่าไหร่ก็อดขำตัวเองไม่ได้

คนเราเกิดมาเหมือนกันจริงจริง แต่ทางเดิน..ต่างคน..ต่างลิขิต ชีวิตของตัวเอง

ความฝัน กับความเป็นจริงบางครั้งมันสวนทางกันเสมอ

ฝันให้ไกล ไปให้ถึง 1 ใน 100 หรือ 1 ใน 1000 ที่จะทำความฝันเป็นจริง

แค่ภูมิใจในตัวพี่ชาย แค่อยากให้ทุกคนได้อ่านและสัมผัสกับความรู้สึกที่ผ่านจากใจออกมาเป็นตัวหนังสือ และเป็นกำลังใจในเล่ม ต่อๆ ไปที่กำลังจะออกมา

บางครั้งมันอาจจะไม่วิเศษสำหรับใคร นิยายก็เหมือนกับของคนอื่นทั่วๆ ไป แต่มันพิเศษสำหรับแม่ดาวรัน หากคุณกินข้าวหม้อเดียวกัน ทะเลาะ ร้องไห้ และดีใจในเรื่องเดียวกันมาก่อน คุณจะรู้ว่ามันน่าภูมิใจแค่ไหน